Με θρησκευτική κατάνυξη και με συμμετοχή Κλήρου και Λαού από τις διάφορες Ενορίες της Ι. Αρχιεπισκοπής έγινε από το Σεβ/το Αρχιεπίσκοπο Νικόλαο η Χειροτονία των δύο Μονίμων Διακόνων π. Δημητρίου Αλτουβά και π. Μιχαήλ Σπαντάρο το απόγευμα της 3^ης Ιανουαρίου στον Καθεδρικό Ι. Ν. Αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.
Συλλειτούργησαν ο Νούντσιος της Αγ. Έδρας Σεβ/τος Πατρίκιος, ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Κερκύρας Σεβ/τος Αντώνιος και περί τους 30 Ιερείς και Ιερομονάχους, έλληνες και παρεπιδημούντας αλλοδαπούς.
Στην άψογη διεξαγωγή της Ι. Ακολουθίας συνέβαλε η παρουσία και η συμμετοχή των τεσσάρων Ιεροσπουδαστών μας.
Κατά το Ιερό Συλλείτουργο ο Αρχιεπίσκοπος είπε τα εξής:

Σεβασμιώτατοι, αγαπητοί μου Συλλειτουργοί,

Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί,

Μια νέα σελίδα στην ιστορία της τοπικής μας Εκκλησίας ανοίγει σήμερα: για πρώτη φορά, μετά από διάστημα αιώνων, επανέρχεται στην Εκκλησιαστική μας Επαρχία ο θεσμός των Μονίμων Διακόνων, με τη Χειροτονία των μέχρι σήμερα Υποδιακόνων Δημητρίου και Μιχαήλ.

Πρόκειται για δύο μέλη της Εκκλησίας, που είναι συγγενείς ορισμένων από σας, φίλοι πολλών, γνωστοί από χρόνια στις Ενορίες μας, λόγω της δραστηριότητας που μέχρι σήμερα έχουν αναπτύξει στο λατρευτικό και ποιμαντικό τομέα.

Επειδή συχνά η αποστολή του Διακόνου είναι άγνωστη ή και παρεξηγημένη, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, με λίγα λόγια, τί λέγει και τί διδάσκει η Εκκλησία για τους Διακόνους.

Με τη χειροτονία του Διακόνου γίνεται κανείς κληρικός και εντάσσεται σε μια Εκκλησιαστική Επαρχία, μέσα στην οποία ασκεί τα καθήκοντά του. Η Διακονία είναι ο πρώτος βαθμός του Μυστηρίου της Ιερωσύνης. Ο δεύτερος, ως γνωστόν, είναι βαθμός του Πρεσβυτέρου (δηλαδή του Ιερέα) και ο τρίτος του Επισκόπου.

Ακούσαμε στην περικοπή από τις Πράξεις των Αποστόλων, πότε και γιατί έγινε η εκλογή των πρώτων Διακόνων.

Οι Διάκονοι εκλέχθηκαν από τους Αποστόλους και, με την επίθεση των χειρών και την προσευχή, «χειροτονήθηκαν» για να είναι οι βοηθοί στο έργο της Εκκλησίας: στο κήρυγμα του λόγου, στη θεία λατρεία, και στην άσκηση της αδελφικής αγάπης.

Προικισμένοι, λοιπόν, και ενισχυμένοι με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, οι Διάκονοι έχουν ως αποστολή να βοηθούν τον Επίσκοπο και τους Ιερείς του στην υπηρεσία του Λόγου, του θυσιαστηρίου και της αγάπης, δεχόμενοι να γίνουν οι υπηρέτες όλων. Γι' αυτό, ήδη από την εποχή των Αποστόλων, η καθολική Εκκλησία περιέβαλλε με μεγάλη τιμή στη ιερή τάξη των Διακόνων

Ειδικώτερα, έργο των Διακόνων είναι, σύμφωνα με τις υποδείξεις της αρμόδιας Αρχής, να τελούν επίσημα το Βάπτισμα, να φροντίζουν την προετοιμασία για την Ευχαριστιακή Θυσία και να μοιράζουν στους πιστούς το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, να παρίστανται στο Γάμο και να τον ευλογούν στο όνομα της Εκκλησίας, να μεταφέρουν στους ετοιμοθανάτους τό Ιερό Εφόδιο, (δηλαδή τη Θεία Μετάληψη), να αναγγέλλουν το Ευαγγέλιο, να διαβάζουν στους πιστούς την Αγία Γραφή, να διδάσκουν και να συμβουλεύουν το λαό, να διευθύνουν τις συνάξεις των πιστών για τη λατρεία και την προσευχή, να τελούν Ακολουθίες συγγενικές με τα Ιερά Μυστήρια, να προϊστανται στις επικήδειες Ακολουθίες. Αφοσιωμένοι, τέλος, στα έργα αγάπης και διαχείρισης, οι Διάκονοι ας θυμούνται την προτροπή του Αγίου Πολυκάρπου: «Εύσπλαχνοι και δραστήριοι πρέπει να βαδίζουν στην αλήθεια του Κυρίου, που έγινε υπηρέτης όλων».

Οι διάκονοι καθιερώνονται με την επίθεση των χειρών, όπως μας παρέδωσαν οι άγιοι Απόστολοι. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την αγία Τράπεζα και, στο όνομα του Επισκόπου ή του Εφημερίου ασκούν τη διακονία της αγάπης. Σε όλα αυτά πρέπει να ενεργούν, με τη βοήθεια του Θεού, κατά τέτοιο τρόπο ώστε στο πρόσωπό τους όλοι να αναγνωρίζουν το μαθητή του Ιησού Χριστού, που ήλθε να υπηρετήσει και όχι να υπηρετηθεί.

Δεν είναι επομένως οι δούλοι ή οι απλοί εκτελεστές διαταγών του Επισκόπου ή των Ιερέων, κι ακόμη λιγώτερο δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους για να απαλλάξουν τους Ιερείς από τα δικά τους καθήκοντα! Ιδιαίτερα, στην προκειμένη περίπτωση των εγγάμων Διακόνων, το μυστήριο της Χειροτονίας δεν πρέπει να θέσει στο περιθώριο το μυστήριο του Γάμου.

Κι εδώ, ενώπιον όλων, θέλω να ευχαριστήσω τις αγαπητές συζύγους των χειροτονουμένων, τις κυρίες Αθηνά και Γεωργία, για τη συμπαράσταση που έδειξαν στους συζύγους τους τα τελευταία χρόνια, από τότε που επίσημα εκείνοι μου εκδήλωσαν την επιθυμία τους να χειροτονηθούν Διάκονοι στην Εκκλησιαστική μας Επαρχία. Συγχαίρω επίσης τα παιδιά τους. Γνωρίζετε ότι ο ένας υιός του ζεύγους Αλτουβά είναι Ιερέας, ενώ ό ένας υιός του ζεύγους Σπαντάρο έχει είσέλθει στο Ιεροσπουδαστήριο για να λάβει κι εκείνος μια μέρα, με τη χάρη του Θεού, την ιερατική Χειροτονία. Και οι δύο βρίσκονται σήμερα ανάμεσά μας, ο ένας συλλειτουργώντας κι ο άλλος υπηρετώντας στο Θυσιαστήριο του Κυρίου.

Οσο για σας, αγαπητοί μου Δημήτριε και Μιχαήλ, που πρόκειται να χειροτονηθείτε διάκονοι, να γνωρίζετε ότι ο Κύριος σας έδωσε το παράδειγμα για να ενεργείτε όπως ενήργησε και ο ίδιος.

Ως διάκονοι, δηλαδή ως υπηρέτες του Ιησού Χριστού, που ήλθε ως υπηρέτης ανάμεσα στους μαθητές του, να εκπληρώνετε το θέλημα του Θεού με όλη σας την καρδιά και με αγάπη, υπηρετώντας με χαρά τόσο τον Κύριο όσο και τους ανθρώπους. Και αφού κανένας δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους, να θεωρείτε κάθε ανηθικότητα ή φιλαργυρία ως υποδούλωση στα είδωλα.

Οπως οι επτά διάκονοι που οι Απόστολοι είχαν επιλέξει για τη διακονία της αγάπης, πρέπει να έχετε την έξωθεν καλή μαρτυρία, και να είσθε πλήρεις από Άγιο Πνεύμα και σοφία. Ριζωμένοι και θεμελιωμένοι στην πίστη, να είσθε αγνοί και άμεμπτοι ενώπιον του Κυρίου και ενώπιον των ανθρώπων, όπως αρμόζει σε υπηρέτες του Χριστού και οικονόμους των μυστηρίων του Θεού.

Μην αφήσετε τον εαυτό σας να ξεφύγει από την ελπίδα που διακηρύττεται από το Ευαγγέλιο, του οποίου οφείλετε να είσθε οι αποδέκτες και ταυτόχρονα οι υπηρέτες.

Φυλάττοντας το μυστήριο της πίστεως με καθαρή συνείδηση, να δίνετε μαρτυρία με τη συμπεριφορά σας για ό,τι διδάσκετε με τα λόγια, ώστε ο χριστιανικός λαός, αναζωογονημένος από το Άγιο Πνεύμα, να αποβεί αγνή προσφορά, ευάρεστη στο Θεό. Κι εσείς οι ίδιοι, όταν θα παρουσιασθείτε ενώπιον του Κυρίου, την έσχατη ημέρα, να μπορέσετε να τον ακούσετε να λέει στον καθένα σας: «εύγε, καλέ και πιστέ δούλε, είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου».