Δεν είναι λίγα, πέρασαν όμως γρήγορα και πολύ φορτωμένα τα 17 χρόνια από την επισκοπική χειροτονία του σεβασμιότατου Αρχιεπισκόπου μας π. Νικόλαου.

Στον Κέχρο της Τήνου, μια μικρή σε αριθμό πιστών ενορία, διάλεξε ο Σεβασμιότατος να εορτάσει αυτή του την επέτειο την Κυριακή 4 Ιουλίου, κατόπιν προσκλήσεως του εφημερίου π. Φραγκίσκου Βιδάλη. Οι πιστοί που έλαβαν μέρος ήταν όμως πολυάριθμοι, ήρθαν και από άλλες ενορίες. Παρευρέθηκαν επίσης, μέλη της τοπικής αρχής με επί κεφαλής τον κ. δήμαρχο Εξωμβούργου. Στο συλλείτουργο – ευχαριστία γι’ αυτό το γεγονός, ήταν παρών εκτός βέβαια από τον εφημέριο π. Φραγκίσκο και ο π. Μάριος Ψάλτης.

Ευχαριστία και ημέρα χαράς, από την οποία δεν έλειψε μια γεύση «πικρίας», λέξη την οποία ο σεβασμιότατος χρησιμοποίησε πολλές φορές στο κήρυγμά του, αναφερόμενος στα προγράμματα και τις προσπάθειες υλοποίησής τους κατά τα 17 αυτά χρόνια υπηρεσίας του στην Εκκλησία. Αναφέρθηκε στην 8^η Σύνοδο της τοπικής Εκκλησίας. Στη χαλαρότητα με την οποία κλήρος και λαός βιώνει και υλοποιεί τις αποφάσεις που είχαμε πάρει σαν κατευθυντήριες γραμμές στο τέλος εκείνης της Συνόδου. Αναφέρθηκε στην αναπόφευκτη και αναγκαία αναδιοργάνωση των ενοριών, στην ιδιαιτερότητα της εκκλησιαστικής μας επαρχίας που αποτελείται από οκτώ νησιά, τη μέριμνα και την αμέριστη θέση που κατέχουν όλα εξ ίσου στην ποιμαντική του φροντίδα.

Στο τέλος της θείας Λειτουργίας, ο π. Φραγκίσκος ευχαρίστησε το Σεβασμιότατο, στον οποίο και πρόσφερε 17 κόκκινα τριαντάφυλλα με τα σχετικά αγκάθια που συμβολίζουν τα 17 χρόνια διαποίμανσης και 1 άσπρο χωρίς αγκάθια σαν ευχή για όλα τα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Ευχαριστήρια και ευχές του απηύθυνε και ο πρόεδρος του Συλλόγου του Κέχρου.

Μια χαρούμενη νότα η δροσερή παρουσία των νέων, μεταξύ των οποίων εκείνοι που πέρσι ετοιμάστηκαν και έκαναν την ομολογία πίστης. Προσέφεραν στον «συνοδοιπόρο» τους, όπως τον αποκάλεσαν μια βαλίτσα για τα ταξίδια του, γεμάτη από τα αυθόρμητα αισθήματά τους για να «αποτελούν πηγή δύναμης για να συνεχίσετε το αξιοθαύμαστο έργο σας».

Στην πορεία αυτού του έργου, συνοδοιπόροι με τον Ποιμένα μας, ας δεχθούμε τη φώτιση και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και ευχόμαστε στο Σεβασμιότατο μαζί με τους νέους, «υγεία και πολλά ακόμα χρόνια για να συνεχίσει να είναι κοντά μας και να διοικεί με τόση αγάπη την Εκκλησιαστική μας επαρχία».

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Αρχιεπίσκοπός μας βρέθηκε στον προαύλιο χώρο του ενοριακό ναού, όπου και ακολούθησε κέρασμα και δέχτηκε τις εγκάρδιες ευχές του συναγμένου ποιμνίου του.

Μαρία Δελασούδα

Ακολουθεί η ομιλία του Αρχιεπισκόπου

ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ

Ακούσαμε λίγο πριν από το Ευαγγέλιο ότι ο Ιησούς: «διάλεξε άλλους εβδομήντα δύο μαθητές και τους έστειλε δύο-δύο πριν από αυτόν σε κάθε πόλη και χωριό όπου επρόκειτο να περάσει».

Ο μαθητής είναι εκείνος που ετοιμάζει τα λαό να υποδεχθεί το Χριστό. Είναι ένας πρόδρομος που κατά μίμηση του Ιωάννη του Προδρόμου «ετοιμάζει το δρόμο στον Κύριο που έρχεται».

Εντυπωσιάζεται κανείς από το γεγονός ότι ο Ιησούς στέλνει τόσους πολλούς μαθητές πριν από αυτόν, όταν την ίδια ώρα δηλώνει πως: «ο θερισμός είναι πολύς, αλλά οι εργάτες λίγοι». 

Όμως ο αριθμός 72 εκτός από την ποσοτική σημασία του, έχει και μία συμβολική. Εάν ο αριθμός των Δώδεκα Αποστόλων συμβολίζει τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, ο αριθμός 72 μαθητών συμβολίζει όλα τα έθνη που κατοικούν στη γη. Το μήνυμα του Χριστού πρέπει να κηρυχθεί από όλους τους μαθητές του Ιησού σε όλα τα έθνη της γης.

Οι εβδομήντα δύο μαθητές είναι λίγοι για μια τέτοια αποστολή. Γι’ αυτό και ο Ιησούς τους λέει: «Παρακαλέστε τον Κύριο του θερισμού να στείλει και άλλους εργάτες».

Και ο ίδιος ο Ιησούς είναι απεσταλμένος. Είναι ο απεσταλμένος του Θεού Πατέρα. Εκείνος είναι που φροντίζει να αυξάνεται ο σπόρος και να καρποφορεί ο λόγος του Θεού που ο Ιησούς και στη συνέχεια οι μαθητές του κηρύττουν σε όλα τα έθνη.

Επειδή υπάρχει πολλή εργασία, ο Ιησούς απαλλάσσει τους απεσταλμένους του από κάθε τι το περιττό, για να επικεντρώσουν την προσοχή τους στην ουσία της αποστολής του. Οφείλουν με πραότητα και απλότητα να κηρύξουν το ευαγγέλιο, παρά την εχθρότητα που θα έχουν να αντιμετωπίσουν: «Ιδού, εγώ σας στέλνω σαν αρνιά ανάμεσα σε λύκους».

Ο Ιησούς τους στέλνει όχι σαν κατακτητές αλλά σαν αρνιά. Θέλει τον κάθε μαθητή του όμοιο με τον εαυτό του, που ως άφωνο αρνί οδηγήθηκε στη σφαγή. Τον θέλει υπηρέτη του λόγου του, όχι κύριο, έναν απλό εργάτη, έτοιμο να θυσιάσει, αν χρειαστεί και την ίδια τη ζωή του για τον Κύριό του.

Η επέτειος των δέκα επτά χρόνων βρίσκει την Εκκλησία μας σε μια παρόμοια αποστολή. Η 8^η Σύνοδος ήταν το πιο σημαντικό έργο της τοπικής μας Εκκλησίας στη διάρκεια των δέκα επτά χρόνων της αρχιεροσύνης μου. Ετοιμάστηκε με πολλή φροντίδα, πραγματοποιήθηκε με πολλή σοβαρότητα, πήρε σημαντικές αποφάσεις, πρόσφερε στην Εκκλησία μας ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης. Δυστυχώς, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ούτε ο κλήρος ούτε ο λαός την εκτίμησε. Υπάρχουν άτομα που ούτε καν στα χείλη τους την πρόφεραν.

Σ’ αυτή την 8^η Σύνοδο υπενθυμίσαμε την αποστολή της Εκκλησίας, η οποία οφείλει να ακούει το λόγο του Θεού με τον ευαγγελισμό και την κατήχηση, να τελεί το λόγο του Θεού με τη Θεία Λατρεία και να τηρεί το Λόγο με την αγαθοεργία.

Ένα από τα σημαντικά έργα της 8^ης Συνόδου της τοπικής Εκκλησίας ήταν η πρόταση για την αναδιοργάνωσή της. Η πρώτη προσπάθεια έγινε το έτος 2002 και απέτυχε. Δεν στηρίχτηκε αρκετά ούτε από τον κλήρο ούτε από το λαό.

Σήμερα οι καταστάσεις άλλαξαν, οι αριθμοί των πιστών εκτός Τήνου αυξήθηκαν και εντός Τήνου μειώθηκαν. Οι νέες ποιμαντικές ανάγκες πίεσαν αρκετά, οι σκέψεις ωρίμασαν, δεν μας άφησαν άλλο περιθώριο χρόνου και προχωρήσαμε συλλογικά κλήρος και λαός σε ένα σχέδιο ποίμανσης, που αν βοηθηθεί από κλήρο και λαό και τηρηθούν όλες οι οδηγίες και οι κανόνες που το συνοδεύουν μπορεί να καλύψει τις πνευματικές ανάγκες της Εκκλησίας για πολλά χρόνια.

Το επισκοπικό διάταγμα, που διαβάστηκε την περασμένη Κυριακή στους περισσότερους ενοριακούς μας ναούς, ορίζει 6 Ποιμαντικές Ενότητες, στις οποίες θα ανήκουν οι 27 ενορίες μας χωρίς να χάσουν την αυτοτέλειά τους. Κι’ εμείς κατά μίμηση του Χριστού στείλαμε δύο-δύο τους ιερείς μας, ένα νεότερο με καθήκοντα εφημερίου και έναν ωριμότερο ως αναπληρωτή. Ενώ έγραφα αυτές τις σκέψεις μου διαπίστωνα, πως αυτό το δύο – δύο επανέρχεται συχνά στην Εκκλησία μας. Δύο είναι οι ιερείς που έχω χειροτονήσει, δύο είναι οι ιερείς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και ήλθαν από την Πολωνία, δύο είναι οι ιεροσπουδαστές μας, δύο είναι οι εδώ μοναχικές κοινότητές μας.

Η νέα αναδιοργάνωση της τοπικής Εκκλησίας έγινε με τρόπο ολότελα ανώδυνο τόσο για τον κλήρο όσο και για τις ενορίες μας. Οι ιερείς μας γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια, πώς φθάσαμε στη συγκεκριμένη απόφασή μας. Όλα έγιναν με διαφάνεια και διάλογο. Λάβαμε υπόψη μας τις υπάρχουσες σημερινές συνθήκες, τις δυνάμεις μας, τις ηλικίες και τα χαρίσματα των ιερέων μας και με ελάχιστες και ανώδυνες μετακινήσεις προχωρήσαμε.

Τώρα το ήμισυ της αναδιοργάνωσης της εκκλησίας μας ολοκληρώθηκε. Απομένει το άλλο ήμισυ που είναι η υλοποίηση αυτού του σχεδίου και η Εκκλησία μας θα δοκιμαστεί, αν μπορεί να ζει το σήμερα. Προσωπικά είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω πως θα πάμε καλά ή τουλάχιστο καλύτερα.

Σήμερα δεν κάνω απολογισμό της δεκαεπταετίας της αρχιεροσύνης μου. Δεν είναι δική μου δουλειά. Ξέρετε πολύ καλά, ότι δεν έκανα θαύματα στην τοπική μας Εκκλησία, αλλά ούτε στάλθηκα γι’ αυτό. Εκείνο που προσπαθώ είναι να υπηρετώ και τα οκτώ νησιά μας με την ίδια αγάπη και την ίδια φροντίδα. Αυτό σίγουρα ο Κύριος το γνωρίζει, και μου αρκεί.

Σας ευχαριστώ για την προσευχή σας που με συνοδεύει και σας ζητώ να τη συνεχίσετε. Χωρίς τη δύναμη της προσευχής σας, σίγουρα θα είχα κάνει περισσότερα λάθη.

Με τη χάρη του Θεού θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για τη δόξα του Θεού και το πνευματικό όφελος της Εκκλησίας, όσο καιρό ο Κύριος θέλει. Σ’ αυτή την πορεία μας ζητώ από τον Κύριο να εισακούει την προσευχή που η τοπική μας Εκκλησίας από το 1993 του απευθύνει και που του επαναλαμβάνει λέγοντας: «Μείνε μαζί μας, Κύριε».