ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ

Την Κυριακή το πρωί ο Σεβ/τατος π. Νικόλαος, συνοδευόμενος από τον ιερομόναχο Φραγκισκανό π. Αντώνιο Ρουγγέρη, που περνά μερικές μέρες ξεκούρασης στην Τήνο και δέκα ευλαβείς του Αγίου Αντωνίου αναχώρησαν για το νησί της Πάρου για να τελέσουν εκεί την πανήγυρη του Ενοριακού Ναού.

Στις 11.30 άρχισε η Αρχιερατική Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στην οποία συλλειτούργησαν ο εφημέριος του Ναού π. Μανώλης Ρεμούνδος και ο π. Αντώνιος Ρουγγέρης με την παρουσία αρκετών ενοριτών με μεγάλη πλειοψηφία των εκεί Αλβανών, οι οποίοι όπως είναι γνωστό, τρέφουν ιδιαίτερο σεβασμό και ευλάβεια προς τον Άγιο Αντώνιο.

Ο Ναός είχε πάρει μια διαφορετική όψη. Μια νέα απέριττη Αγία Τράπεζα προσαρμοσμένη στην απλότητα του ναού και του Αγίου αλλά και ένα όμορφο πλαίσιο γύρω από την Εικόνα του Αγίου ήταν τα νέα στοιχεία που προστέθηκαν στο ναό και τον έκαναν ακόμη πιο ελκυστικό χωρίς να χάσει την απλότητά του.

Η παρουσία των ευλαβών της Τήνου βοήθησε, ώστε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία να τελεστεί με ιδιαίτερη λαμπρότητα και να εξασφαλιστεί μία ενεργός συμμετοχή όλων των παρόντων.

Μετά την ανάγνωση του ιερού Ευαγγελίου ο Αρχιεπίσκοπος μας μίλησε στην Εκκλησία και είπε:

Είναι μεγάλο προνόμιο να μπορεί ένας μαθητής του Ιησού να χρησιμοποιεί για τον εαυτό του το κείμενο του προφήτη Ησαΐα που ακούσαμε και το οποίο ο ίδιος ο Ιησούς χρησιμοποίησε για τον εαυτό του στην Συναγωγή της Ναζαρέτ: «Το Πνεύμα του Κυρίου είναι επάνω μου, διότι ο Κύριος με έχρισε και με έστειλε να φέρω στους φτωχούς το χαρμόσυνο μήνυμα».

Πράγματι το Πνεύμα του Θεού ήταν πάνω στον Αντώνιο από την Παδούη, ο οποίος έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα, το Ευαγγέλιο του Χριστού, στους φτωχούς. Ανήγγειλε την απελευθέρωση των φυλακισμένων. Θεράπευε τις πληγές της ψυχής των αμαρτωλών που αναζητούσαν τη χάρη του Θεού μέσα από το μυστήριο της μετανοίας. Ο λαός έτρεφε μεγάλη αγάπη για τον Άγιο Αντώνιο, κι έτρεχε κοντά του για να ακούσει τον απλό, αλλά και βαθειά θεολογικό και βαθυστόχαστο λόγο του μέσω του οποίου έκανε γνωστά στο λαό τα μεγαλεία και τα θαυμάσια του Θεού. Αυτή η αγάπη του λαού για τον Άγιο Αντώνιο απαίτησε από την Εκκλησία να τον κηρύξει μακάριο ένα μόλις χρόνο μετά το θάνατό του.

Πολλές φορές κι εμείς στη ζωή μας είμαστε κατά κάποιο τρόπο δέσμιοι και φυλακισμένοι των καταστάσεων που προέρχονται από την ιδιοσυγκρασία μας, από τις συνθήκες τις καθημερινής ζωής μας, από την κατάσταση της ψυχικής και σωματικής υγείας μας, από τις διαπροσωπικές σχέσεις μας που δεν είναι πάντοτε εναρμονισμένες με το πνεύμα του Ευαγγελίου και με την εντολή της αγάπης του Κυρίου. Είναι τότε που έχουμε ανάγκη να απελευθερωθούμε και να νιώσουμε την ελευθερία της χάρης του Θεού.

Αυτή η ελευθερία όμως έρχεται κατά τρόπο απρόσμενο, όταν δεν το περιμένουμε, και κατά τρόπο παράδοξο, διότι είναι το Πνεύμα του Θεού που μας την εξασφαλίζει. Δε λύνει τα προβλήματά μας, αλλά τα ξεπερνά, οδηγώντας μας στο να ζήσουμε με ένα τρόπο διαφορετικό από αυτόν που προτείνει ο κόσμος, η εκκοσμικευμένη και από το Θεό απομακρυσμένη ανθρώπινη κοινωνία.

Αυτή την ελευθερία ένιωσε και ο Άγιος Αντώνιος. Ενώ θα μπορούσε να είναι απογοητευμένος, να αισθάνεται παραμελημένος, διότι όλα τα προσωπικά του σχέδια ανατράπηκαν, εμπιστεύθηκε και εγκαταλείφθηκε στο θέλημα του Θεού. Ο ίδιος ήθελε να γίνει ιεραπόστολος, να επιδιώξει να πεθάνει μάρτυρας γι’ αυτό και επιβιβάστηκε σ’ ένα πλοίο και ξεκίνησε για να φθάσει εκεί που η Εκκλησία βρισκόταν σε διωγμό. Αλλά το ταξίδι του ποτέ δεν έφθασε στο τέρμα. Αντί να φθάσει στα Αραβικά κράτη ανάμεσα στους μη Χριστιανούς, αποβιβάστηκε μεταξύ των χριστιανών, και συγκεκριμένα στη Σικελία και έπειτα παρέμεινε στην Ιταλία.

Θα μπορούσε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του θρηνώντας που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει εκείνο που νόμιζε ότι ήταν η αποστολή του πάνω στη γη: και όμως κατάφερε να ανθίσει σαν λουλούδι μυρωδάτο εκεί που το Πνεύμα του Θεού απρόσμενα τον τοποθέτησε: Άρχισε να κηρύττει, να εξομολογεί να συμβουλεύει τους αμαρτωλούς, να συναναστρέφεται με τους απλούς και ταπεινούς και να φροντίζει τους φτωχούς.

Ο Άγιος Αντώνιος δόξασε το Θεό υπηρετώντας τον άνθρωπο με τρόπο θαυμαστό. Πρόσφερε τα χαρίσματά του στην υπηρεσία όλων, υπηρετώντας τον Κύριο στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου και ιδιαίτερα στο πρόσωπο εκείνων που ο Χριστός αποκάλεσε μακάριους: τους φτωχούς, τους μικρούς και τους ταπεινούς.

Ο Άγιος Αντώνιος είχε πλουτιστεί από το θεό με πολλά χαρίσματα αλλά το χάρισμα που έκανε τον Άγιο Αντώνιο γνωστό σε όλη την οικουμένη, ήταν η προτίμηση και η αγάπη του για το λόγο του Θεού. Στη ζωή του Αγίου Αντωνίου έχουμε τη συνέχεια και τη συνέπεια μεταξύ λόγου και έργων. Είναι εκείνος ο οποίος συχνά επαναλάμβανε στα πολλά κηρύγματά του: «όποιος είναι πλημμυρισμένος από το Πνεύμα του Θεού μιλά πολλές γλώσσες». Και βέβαια δεν εννοούσε τις διάφορες γλώσσες των εθνών, αλλά τη χρησιμοποίηση διαφόρων τρόπων για να δίνει ο άνθρωπος τη μαρτυρία της αγάπης του για το Θεό και τον συνάνθρωπο. Να μιλά τη γλώσσα της ταπεινοφροσύνης, της απλότητας, της δικαιοσύνης, της υπομονής, της υπακοής, τη γλώσσα δηλαδή του ευαγγελίου που είναι η γλώσσα της αγάπης. Αυτό είναι το χάρισμα της σύγχρονης γλωσσολαλιάς που το Άγιο Πνεύμα χαρίζει στην Εκκλησία του Χριστού.

Ο Άγιος Αντώνιος συχνά επαναλάμβανε πως η μόνη ζωντανή γλώσσα που πρέπει να χρησιμοποιεί ο χριστιανός είναι τα ίδια τα έργα του. «Είναι πια καιρός, έλεγε, να σταματήσουν τα λόγια και να αρχίσουν τα έργα».

Εύχομαι όλοι οι ευλαβείς του Αγίου Αντωνίου αλλά και οι φιλέορτοι που βρίσκονται σήμερα εδώ σ’ αυτόν τον προσφιλή πανηγυρίζοντα Ναό του να ζητήσουμε από τον Άγιο Αντώνιο να μεσιτεύει στον Κύριο ώστε να στείλει στην Εκκλησία μας το Πνεύμα του το Άγιο για να μας μάθει να μιλάμε τη γλώσσα της αγάπης. ΑΜΗΝ.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος, μετά την ευλογία με τα άγια λείψανα του Αγίου, προσέφερε ένα μικρό ομοίωμα του Αγίου σε όλες τις οικογένειες και ακολούθησε μικτό κέρασμα στον προαύλιο χώρο του Ναού.