Την Κυριακή 13 Ιουνίου πανηγύρισαν δύο ενορίες της Εκκλησιαστικής μας Επαρχίας που είναι αφιερωμένες στον Άγιο Αντώνιο της Παδούης: Η ενορία του Αγίου στο Σμαρδάκιτο της Τήνου και η ενορία της Πάρου.

Το βράδυ του Σαββάτου τελέστηκε Αρχιερατικός Εσπερινός στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Αντωνίου στο Σμαρδάκιτο με τη συμμετοχή του εφημερίου π. Ριχάρδου, όλων των ενοριτών αλλά και άλλων ευλαβών του Αγίου από τα γειτονικά χωριά και την Πόλη της Τήνου.

Μετά το σύντομο ανάγνωσμα ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε στην Εκκλησία και είπε:

Αν σας ρωτήσω ποιός είναι ο Άγιος Αντώνιος της Παδούης είμαι βέβαιος πως όλες και όλοι σας θα μου απαντήσετε: είναι ένας μεγάλος άνθρωπος, ένας μεγάλος ιεροκήρυκας, ένας μεγάλος διδάσκαλος της Εκκλησίας.

Αυτή η απάντηση είναι αληθινή αλλά δεν είναι η σωστή.

Ο Άγιος Αντώνιος πριν απ’ όλα ήταν ένας άνθρωπος απλός και ταπεινός. Ήταν επίσης ένας άνθρωπος έξυπνος, προσεκτικός στη ζωή της εποχής του, ικανός να ακούει το λόγο του Θεού και να βρίσκει σ’ αυτόν το φως για τη ζωή του και για τη ζωή των άλλων.

Πράγματι ο Άγιος Αντώνιος ήταν ένας μεγάλος ιεροκήρυκας, ένας μεγάλος συγγραφέας και ένας άνθρωπος με πολλά και μεγάλα χαρίσματα.

Όμως όλες αυτές οι ικανότητες δε θα του χρησίμευαν σε τίποτε αν δεν τις χρησιμοποιούσε για την αποστολή του.

Όμως πράγματι όλα τα χαρίσματά του τα έθεσε στη διάθεση της υπηρεσίας του Θεού, πάντοτε προσεκτικός στο να ψάχνει και να βρίσκει τον καλύτερο τόπο να υπηρετεί το Θεό και πάντοτε έτοιμος και πρόθυμος για κάθε αλλαγή και για κάθε μετακίνησή του.

Δεν ήταν ένας άνθρωπος προσκολλημένος στο χθες. Αντίθετα όταν είδε το μαρτύριο δέκα αδελφών Φραγκισκανών στο Μαρόκο αποφάσισε να ακολουθήσει και εκείνος τον ίδιο δρόμο αφήνοντας την ησυχία του Μοναστηριού.

Ήταν ένας άνθρωπος που είχε πάθος για την Αγία Γραφή και έγραψε εκατοντάδες κείμενα που χρησιμοποιούσε για το κήρυγμά του.

Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε με όλη την καρδιά του τους φτωχούς και όλες τις τάξεις των πονεμένων ανθρώπων και όταν κήρυττε καλούσε τους ακροατές του στη μετάνοια και τη μεταστροφή, δείχνοντας τον Ιησού και φέρνοντάς τον στους αδελφούς.

Εξ άλλου αυτός είναι πάντα ο τρόπος που τον παρουσιάζουν οι αγιογράφοι και οι γλύπτες: κρατώντας στα χέρια του τον Ιησού, και όπως η Παναγία έτσι και εκείνος με τη ζωή του και το κήρυγμά του τον δίνει στους ανθρώπους.

Αν η ευλάβειά μας προς τον Άγιο Αντώνιο δε μας βοηθά στο να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε περισσότερο τον Ιησού, τότε για μας ο Άγιος Αντώνιος απλώς γίνεται ένα είδωλο.

Είναι εύκολο να παρασυρθούμε και να τιμούμε τον Άγιο Αντώνιο για τους άρτους του ή για τα χαμένα πράγματα που τον παρακαλούμε να μας βρει και να βάλουμε σε δεύτερη θέση τον Ιησού: Αυτό μας βοηθά να καταλάβουμε το ευαγγέλιο που θα ακούσουμε αύριο το πρωί στην Ευχαριστιακή Σύναξη. Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς: «ο Κύριος διάλεξε άλλους εβδομήντα δύο μαθητές και τους έστειλε δύο - δύο μπροστά από εκείνον σε κάθε πόλη και χωριό από όπου επρόκειτο να περάσει».

Ο Κύριος αποστέλλει μαθητές εκεί που πρόκειται να φθάσει. Μαθητές, όπως ήταν ο Άγιος Αντώνιος, όπως είναι οι ιερείς που πηγαίνουν πριν από τον Ιησού σε κάθε πόλη και χωριό, όχι επειδή αυτοί είναι σημαντικοί και σπουδαίοι, αλλά επειδή πρέπει να έλθει ο Ιησούς.

Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές του χωρίς καμία προειδοποίηση γιατί ξέρει πως είναι εύκολο να παρασυρθεί κανείς από τα υλικά αγαθά και να ξεχάσει την αποστολή του: «Εγώ σας στέλνω σαν αρνιά ανάμεσα σε λύκους. Μην πάρετε μαζί σας σακίδιο, ούτε σανδάλια ούτε να χαιρετίσετε κανένα στο δρόμο». Μη χάνετε δηλαδή καιρό.

Τους στέλνει χωρίς όπλα, ανάμεσα σε όσους είναι οπλισμένοι για να μάθουν πως ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι η ελπίδα τους στον Κύριο.

Τους στέλνει χωρίς τίποτε, διότι όποιος έχει τον Κύριο μαζί του, τα έχει όλα.

Τους στέλνει δύο-δύο διότι γνωρίζει το βάρος της μοναξιάς και θέλει ο κάθε ένας να ενισχύει και να στηρίζει τον άλλο. Δεν είμαστε μεμονωμένοι κήρυκες ενός μεμονωμένου Θεού, είμαστε μαθητές του Υιού του Θεού που μας αποκάλυψε έναν Θεό τριαδικό, έναν Θεό που είναι Αγάπη.

Η εορτή και πανήγυρη της μνήμης κάθε Αγίου και Αγίας μας αποκαλύπτει τον ουρανό, την ευτυχία που ο Κύριος εξασφαλίζει σε όποιον δεν αρνείται να μοιράζεται το ψωμί του με τον πεινασμένο, σε όποιον δεν περιορίζεται στο να εξασφαλίσει τον ευλογημένο επιούσιο άρτο, που όμως δεν σώζει αλλά αναζητά τον καθαγιασμένο άρτο που είναι ο μόνος που σώζει. Αυτόν που θα λάβετε αύριο κατά την πανηγυρική Ευχαριστιακή σας Σύναξη. Έτσι θα έχετε εορτάσει σωστά και με τον καλύτερο τρόπο τον Άγιό σας Προστάτη με τις ικεσίες του οποίου εύχομαι ο Κύριος όλους να σας ευλογεί. Αμήν.

Μετά την Ακολουθία του Εσπερινού στο προαύλιο του Ενοριακού Ναού προβλήθηκε σε μεγάλη οθόνη dvd με θέμα την έκθεση στους ευλαβείς του Αγίου Αντωνίου, του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου στο Ιερό Προσκύνημά του στην Πόλη της Παδούης.

Την ημέρα της πανήγυρης τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία από τον εφημέριο του χωριού π. Ριχάρδο και συλλειτούργησαν μαζί οι εφημέριοι π. Γεώργιος Ανδριώτης και π.Αντώνιος Φόνσος.

Στην πανηγυρική αυτή Θεία Λειτουργία έλαβαν για πρώτη φορά τη Θεία κοινωνία δύο κοριτσάκια της ενορίας η Μαρία Φιοράντη και η Μαρία Φωσκόλου.

Η όλη τελετή ήταν καλά προετοιμασμένη και με τρόπο που οι γονείς των παιδιών έδιναν μαρτυρία χριστιανικής πίστης με την ενεργό παρουσία τους στη μεγάλη χαρά των παιδιών τους. Αλλά και όλη η ενοριακή κοινότητα με την ενεργό συμμετοχή της, τόσο στην προετοιμασία όσο και στην πανήγυρη.

Ο εντυπωσιακός στολισμός του ναού και η ενεργός συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία, δημιουργούσε μια εικόνα μιας ζωντανής ενοριακής κοινότητας που ξέρει να προσεύχεται. Να προσεύχεται ακόμη και όταν ο Ενοριακός τους Ναός κατακλύζεται, όχι από ευλαβείς που αυθόρμητα έτρεξαν στον Άγιο αλλά για φίλους που για κοινωνικούς λόγους απάντησαν στην πρόσκληση εκείνων που αληθινά πανηγύριζαν και δε ήθελαν να συμμεριστούν και με πολλούς άλλους αυτή τη χαρά τους.