«Δος μου την καρδιά σου…ακολούθησέ με»

Η θέση που έχουν στη Βίβλο οι σκηνές κλήσεως έχουν σκοπό να δηλώσουν τη σημασία που η κλήση κατέχει στην Αποκάλυψη του Θεού και στη σωτηρία του ανθρώπου. Αβραάμ, Μωυσής, Αμώς, Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, παραδείγματα που παρουσιάζουν τη μεγαλειότητα του Θεού και την ανθρώπινη διάσταση. Μια προσωπική πρόσκληση, μια εκλογή, ένα πρόσταγμα και στη συνέχεια η αποδοχή, ένα θείο θέλημα προς εκπλήρωση που αναστατώνει την ύπαρξη του ανθρώπου, που τον κάνει άλλον άνθρωπο.

Η κλήση περιμένει μια απάντηση, μια δέσμευση της καρδιάς.

« Ό, τι είπε ο Κύριος θα το πράξουμε» (Εξ. 19, 8)

Από μια άποψη, τα γνωρίσματα αυτά ξαναβρίσκονται στο πρόσωπο του Ιησού, που ακούει τη φωνή του Πατέρα και υπακούει, ενώ ο ίδιος πολλαπλασιάζει τις κλήσεις να τον ακολουθήσουν. Η πρόσκληση στη Βασιλεία είναι προσωπική. Κάποιοι με εμπιστοσύνη ακολουθούν τη νέα οδό, κάποιοι όμως μένουν κουφοί.

«Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί» (Μτ. 22, 14)

 

Το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010, πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου η τελετή αγρυπνίας και προσευχής για τις μοναχικές και ιερατικές κλήσεις, που διοργάνωσε η ποιμαντική επιτροπή της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Η τελετή αυτή διοργανώνεται κάθε χρόνο, όμως φέτος είχε μια ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω του Ιερατικού έτους, το οποίο διανύουμε.

Οι περισσότεροι από τους ιερείς της εκκλησιαστικής μας επαρχίας, ακολουθώντας τον Αρχιεπίσκοπο, γονατιστοί μπροστά στο Αγιότατο Μυστήριο, ανέπεμψαν δεήσεις και ευχαριστίες στον Κύριο, ενώ ο π. Σωτήρης Μαυροφίδης οδήγησε τη σκέψη μας σε άλλους δρόμους με τους «Στοχασμούς πάνω στο ιερατικό κάλεσμα», που με περισσή πνευματικότητα και ευφράδεια ανέπτυξε. Κλήρος και λαός, νέοι και μεγαλύτεροι, ελληνόφωνοι και ξενόγλωσσοι ενώσαμε την προσευχή μας και παρακαλέσαμε τον Θεό να στείλει κι άλλους εργάτες στον αμπελώνα Του.

«Κύριε, δώρισέ μας νέους ιερείς κατά το δικό σου πρότυπο, ιερείς κατάλληλους για το σημερινό κόσμο»

«Κύριε, σ’ ευχαριστούμε για όλες τις ιερατικές και μοναχικές κλήσεις με τις οποίες γονιμοποιείς την Εκκλησία σου»

Για την ποιμαντική επιτροπή

Μαρία Σικ