Η αφίσα έγραφε: «Προσευχή για την  Ενότητα των Χριστιανών» και  η πρόσκληση απλή: «Έλα κι’ εσύ».

7 η ώρα.  Ήταν όλα απλά εκείνο το βράδυ, αλλά είχαν μια ομορφιά που μόνον η απλότητα μπορεί απλόχερα να χαρίσει. Η Μητρόπολη, η αφιερωμένη στην Παναγία του Ροδαρίου, είχε ανοίξει μια αγκαλιά που τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να την περιγράψουν. Μια γαλήνια ατμόσφαιρα βασίλευε μέσα στο ναό που καλοδεχόταν τους πιστούς και τους καλούσε να διασχίσουν ένα διάδρομο εισόδου, οριοθετημένο από δυο σειρές κεριών, και τους οδηγούσε σε έναν ευρύ χώρο μπρος στην Αγία Τράπεζα, όπου οι νέοι και οι έφηβοι της εκκλησιαστικής μας επαρχίας ήταν καθιστοί ή γονατισμένοι πάνω σε μαξιλάρες. Οι κανονικοί πάγκοι είχαν τραβηχτεί στα πλαϊνά κλίτη.

Πάνω στην Αγία Τράπεζα, σκεπασμένη με ένα μακρύ κόκκινο τραπεζομάντηλο, δέσποζε το Ευαγγέλιο. Στα δεξιά  του ιερού μια εικόνα που ήρθε από τη Μητρόπολη της Νάξου και παριστάνει την Παναγία με το Βρέφος, είχε τοποθετηθεί στην πυραμίδα που συνόδευσε την προετοιμασία των εφήβων στην   ομολογία της πίστης τους. Στα αριστερά, μια βυζαντινή εικόνα του ασπασμού των δύο μεγάλων αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Πίσω από την Αγία Τράπεζα, στο βάθος και ψηλά, ο Εσταυρωμένος. Όλα αυτά φωτισμένα από διακριτικά φαναράκια που συνέβαλαν στη μυσταγωγία της ατμόσφαιρας. Όλοι οι παρόντες λάβαιναν στην είσοδο ένα αναμμένο φαναράκι σύμβολο της παρουσίας του Χριστού στην καρδιά του καθενός.

Κάτω απο το άγρυπνο πατρικό βλέμμα του Αρχιεπισκόπου μας η πρωτοβουλία των νέων, που  με την καθοδήγηση της υπεύθυνης για  την ποιμαντική τους, είχαν φροντίσει  ώστε όλα να είναι πολύ καλά οργανωμένα. Παρά τον αέρα, τη βροχή και το κρύο, η προσέλευση των πιστών και των ιερέων μας ήταν αθρόα. Ανάμεσά τους οι νέοι και οι έφηβοι ήταν πολυάριθμοι. Ήρθε και μια ομάδα νέων από τη Σύρο μαζί με τον εκκλησιαστικό παραστάτη της νεολαίας αδελφό Φραγκίσκο. Ήρθαν όμως και δύο ιερείς της αδελφής ορθόδοξης Εκκλησίας, ο π. Γεώργιος Τουφεκλής και ο π. Άγγελος Τζανουλίνος, και είναι  η πρώτη φορά που εδώ στην Τήνο προσευχηθήκαμε μαζί γι’ αυτό το σκοπό.

Βραδιά προσευχής λοιπόν, την  οποία εμψύχωσε ο αδελφός Richard που ήρθε γι’ αυτό το λόγο από την οικουμενική κοινότητα του Ταιζέ. Οι ύμνοι, αρμονικοί, σύντομες φράσεις που επαναλαμβάνονταν πολλές φορές, για να μάθουν και οι υπόλοιποι τη μελωδία, αλλά κυρίως για να εισχωρήσει βαθειά μέσα στην καρδιά το νόημα των λέξεων που ψάλλοντας προφέραμε. Ανάμεσα στους ύμνους, ακουγόταν μια διαφορετική κάθε φορά φωνή, να κάνει μια επίκληση ή μια σκέψη για μελέτη. Ζήσαμε και λίγες στιγμές σιωπής για να ακουστεί η απαλή αύρα της φωνής του Θεού. Προσευχηθήκαμε για την ειρήνη, για την ενότητα, για τους σεισμόπληκτους της Αϊτής, και για την Αγάπη που περιέχει όλα αυτά. Σε ένα ασυνήθιστο αλλά πολύ υποβλητικό κλίμα ακόμη και οι όμορφες αλλά πολύ δυνατές τηνιακές φωνές είχαν μετατρέψει την έντασή τους σε απαλή κατανυκτική ψαλμωδία.

Μετά  το πρώτο μέρος της προσευχής, ακολούθησε συζήτηση σε μικρές ομάδες όσων μπόρεσαν να παραμείνουν. Ο αδελφός Richard, αφού επισκέφθηκε όλες τις ομάδες, μόνον για να ακούσει, μας εκμυστηρεύθηκε ότι του έκανε εντύπωση το βάθος των σκέψεων που διατυπώνονταν και χάρηκε πολύ όταν μια έφηβη του είπε: «νόμιζα πως δεν ήμουν στην Ελλάδα αλλά κάπου αλλού» και εκείνος της απάντησε: «μήπως στον ουρανό;».

 Οφείλουμε να πούμε δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ  σε όλους όσους έλαβαν μέρος στην προσευχή και τη συζήτηση:

 Σε όλους τους νέους και  τους έφηβους, και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που έλαβαν ενεργό μέρος στη διοργάνωσή της. Στην εποικοδομητική συναίνεση του Σεβασμιοτάτου της αδελφής ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτη Δωροθέου Β΄ να στείλει αντιπροσωπία από δυο ιερείς του. Στον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπό μας Νικόλαο, που μαζί με τη θεολόγο Μαρία Δελασούδα, είχαν την πρωτοβουλία αυτής της εκδήλωσης. Στον π. Ριχάρδο που πρωτοστάτησε στην καλλιτεχνική διακόσμηση του ναού μαζί με τον Χρήστο Φιοράντη, στον Ιωσήφ Φώσκολο, που φιλοτέχνησε την αφίσα. Στον π. Στανίσλαο, εκκλησιαστικό παραστάτη της νεολαίας Τήνου. Στις αδελφές Ουρσουλίνες, με επί κεφαλής την αεικίνητη αδ. Θηρεσία, που προσφέρουν πάντα τις υπηρεσίες τους  υπερβαίνοντας τις λιγοστές ανθρώπινες δυνάμεις τους.

Με την  ευχή να επαναληφθούν σύντομα παρόμοιες  και ανάλογες στιγμές που μαρτυρούν τη ζωντάνια της Εκκλησίας και θρέφουν την ελπίδα της, ώστε η Βασιλεία του Θεού να κερδίζει χώρο στις καρδιές των ανθρώπων και να παράγει τους καρπούς της Ειρήνης και της Αγάπης.