Καθολική Αρχιεπισκοπή Κερκύρας

Ειδήσεις από την Καθολική Αρχιεπισκοπή Κερκύρας - Ζακύνθου - Κεφαλληνίας

duomo_firtsduomo2

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ… (Παράδεισος ή κόλαση;), του σεβ. Ιωάννη Σπιτέρη

 
 
Καταλαβαίνω απόλυτα πως αγγίζω ένα θέμα για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν μεγάλη επιθυμία να ασχοληθούν. Είτε διότι θεωρείται ένα θέμα τοποθετημένο πολύ μακριά στο χρόνο και επομένως δεν υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε από τώρα, είτε γιατί απλούστατα, ακόμα και κάποιοι κι ας λέγονται χριστιανοί, έχουν ισχυρές αμφιβολίες για το αν υπάρχει κάτι μετά το θάνατο. Κάποτε, σε μια από τις ενορίες μας, ρώτησαν μια ηλικιωμένη κυρία που δεν έλειπε ποτέ από τη λειτουργία: «Πιστεύεις στην ανάσταση των νεκρών;». Εκείνη απάντησε με ύφος προσβεβλημένο: «Γιατί, νομίζεις πως εγώ είμαι ιαχωβίτισσα»; Σκοπός αυτής της μικρής μελέτης μας δεν είναι να πείσουμε για το αν υπάρχει Παράδεισος ή Κόλαση. Απλούστατα θα επιχειρήσουμε, όσο είναι εφικτό, να εξηγήσουμε τι εννοούμε με αυτές τις λέξεις.  Περισσότερα...

«Τελική κρίση: Ημέρα Οργής ή Ημέρα Ελπίδας;», του σεβ. Ιωάννη Σπιτέρη

ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΗΜΕΡΑ ΟΡΓΗΣ Ή ΗΜΕΡΑ ΕΛΠΙΔΑΣ;
 
ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΜΑΣ;
 
Το αρχαίο ερώτημα «πώς και πού θα καταλήξουμε;», δε χάνει ποτέ την επικαιρότητά του, αλλά παραμένει αενάως το κομβικό ερωτηματικό τόσο σε σχέση με το ατομικό και προσωπικό πεπρωμένο, όσο και σε σχέση με το νόημα, το σκοπό και το πλήρωμα της ιστορίας. Είναι κεφαλαιώδους σημασίας να αναρωτηθούμε: ποιο έσχατο μέλλον υπάρχει, από τη μια, για την Εκκλησία, την κοινότητα των ανθρώπων, τον κόσμο και τη δημιουργία (συλλογική τελική κρίση) και από την άλλη, για κάθε άνθρωπο (τελική κρίση του μεμονωμένου προσώπου). Πώς να μη θέσουμε το ερώτημα για το έσχατο νόημα του κόσμου, θεάτρου άπειρων ιστοριών, θρησκευτικών, αγάπης, κουλτούρας, πολέμων, ειρήνης; Πώς να αρνηθούμε να βρούμε μια έσχατη κατάληξη πλήρους πραγμάτωσης των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, της εργασίας, που οι γενεές των ανθρώπων ανέπτυξαν στη πορεία των χιλιετιών; Η σαφής χριστιανική πεποίθηση και του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου των θρησκειών είναι ότι, χωρίς ένα έσχατο μέλλον, ο κόσμος και η ιστορία θα έμεναν πραγματικότητες παράλογες και χωρίς νόημα. Θα ζούσαμε σε μια απέραντη τρέλα, σε ένα συνεχές «ματαιότης ματαιοτήτων…». Πώς να ζήσεις σε ένα κόσμο στον οποίο η τελευταία λέξη θα την είχαν οι βίαιοι, οι εκμεταλλευτές των φτωχών και των αδυνάτων, οι τύραννοι των λαών και των συνειδήσεων, οι μικροί και μεγάλοι κάθε είδους εγκληματίες, αυτοί που κομπάζουν για την ανηθικότητα τους …;   Περισσότερα...

Είμαι η «Ελισάβετ της Αγίας Τριάδας»

 
Η Καθολική Εκκλησία, του Ρωμαϊκού Λειτουργικού Ρυθμού, τελεί την Πανήγυρη της Αγίας Τριάδας την επομένη Κυριακή της Πεντηκοστής (φέτος, στις 14 Ιουνίου). Με αυτήν την εορτή επιθυμεί να συμπεριλάβει όλα τα γεγονότα της  Σωτηρίας μας, τα οποία τελούμε κατά τη διάρκεια του Λειτουργικού Έτους, με το βασικότερο από όλα τα Μυστήρια της σωτηρίας μας και από το οποίο όλα τα άλλα προέρχονται: την Αγία Τριάδα. Ο Θεός των χριστιανών, αυτός που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός είναι η Αγία Τριάδα, ο Θεός ίσον Αγία Τριάδα, «όταν λέω Θεός εννοώ τον Πατέρα, τον Υιό και Άγιο Πνεύμα» (Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός). Να γιατί η πιο αυθεντική χριστιανική πνευματικότητα είναι αυτή που τρέφεται από την Αγία Τριάδα. «Δεν υπάρχει χριστιανική ζωή εκτός της Αγίας Τριάδας» (S. Bulgakov). Και όμως, δεν είναι πολλοί εκείνοι οι χριστιανοί που έχουν ως προτεραιότητα της ευλάβειάς τους την Αγία Τριάδα. Την θεωρούν απλώς ένα ακατανόητο απομακρυσμένο μυστήριο με το οποίο δεν έχουν και τόση οικειότητα. Και όμως η Αγία Τριάδα είναι το κατεξοχήν ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ διότι ὁ «Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α’ Ιωαν. 4, 8).  Ο  χριστιανός είναι καλεσμένος να εισέλθει σε βαθειά, ζωτική κοινωνία με την Αγία Τριάδα Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα. Ακριβώς σε αυτήν την μέθεξη  συνίσταται η σωτηρία μας και ο Παράδεισος μας.          Περισσότερα...

«Θαύματα κατά παραγγελία;» του σεβ. Ιωάννη Σπιτέρη

Ακούμε ή διαβάζουμε συχνά πως ο Θεός κάνει θαύματα «κατά παραγγελία» ή ακόμα χειρότερα πως τον «αναγκάζουμε» να επέμβει θαυματουργικά, για να δικαιολογήσουμε την πίστη μας ή τους τρόπους με τους οποίους εκφράζουμε αυτήν την πίστη. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που συναντάμε σε όλες τις χριστιανικές ομολογίες, ακόμα και σε εντελώς διαφορετικές θρησκείες. Έτσι λ.χ. ο Θεός θα επέμβει ώστε να μην μολυνθούμε από τον κορωνοϊό ή από κάποια άλλη αρρώστια, αν συμμετέχουμε με πίστη σε ορισμένες λειτουργικές πράξεις, στις οποίες, εκ των πραγμάτων, υπάρχει εμφανής ο κίνδυνος της μόλυνσης. Βέβαια ο Θεός είναι ελεύθερος, στην παντοδυναμία του, να επέμβει όταν θέλει και όπως θέλει για να βοηθήσει και για να προστατέψει τα παιδιά του με τρόπο πέρα από τη λογική μας. Αλλά κανένας δεν μπορεί, εκ των πρότερων, να εξαναγκάσει το Θεό να επεμβαίνει θαυματουργικά όποτε εμείς νομίζουμε και όποτε εμείς θέλουμε, έστω και στις πιο ιερές θρησκευτικές πράξεις. 

Για να γίνει αντιληπτό αυτό που εννοώ σας παραθέτω μέρος ενός παλαιότερου άρθρου μου γύρω από τη σημασία και το σκοπό των θαυμάτων του Ιησού, πρότυπο όλων αυτών των φαινομένων στην ιστορία της χριστιανοσύνης, του χτες και του σήμερα.

Περισσότερα...
Greek Armenian English Filipino French Italian Ukrainian